Mimo licznych i rozległych podbojów zapisał się w tamilskiej tradycji w równej mierze dzięki swym osiągnięciom w zakresie polityki wewnętrznej. Sprawny i wydajny aparat administracyjny, na którym opierali się kolejni należący do dynastii władcy w dużej mierze stworzony został dzięki jego staraniom. Zerwał z polityką poprzedników, którzy na podbitych terytoriach pozostawiali zastane struktury władzy, nie ingerując w zasadzie w ich sprawy wewnętrzne. Dokładał starań, by na terytoriach sobie podległych ustanowić w zasadzie natychmiast jednostki administracyjne będące częścią własnego, jednolitego organizmu państwowego. W przypadku mniejszych terytoriów, uprzednio rządzonych przez lokalnych wodzów tworzono zatem tak zwane valanadu. Na większych obszarach, przed włączeniem do władztwa Radźaradźy stanowiących odrębne królestwa powstawały natomiast mandalam. Osiągnięto w ten sposób nieznany wcześniej poziom centralizacji systemu, umożliwiający skuteczną budowę organizmu politycznego o ponadregionalnym znaczeniu i wpływach. W literaturze zwraca się przy tym uwagę na istniejącą w państwie Radźaradźy dużą autonomię społeczności lokalnych, które zarządzały swoimi sprawami w sposób przypominający współczesne procedury demokratyczne.