O dochody skarbu państwa dbała za jego rządów rozległa sieć urzędników podatkowych, księgowych oraz wykonawców edyktów monarszych obecna na każdym szczeblu podziału administracyjnego. W siedemnastym roku panowania Radźaradźy ukończono przeprowadzony na całym kontrolowanym przez Ćolów pomiar gruntów. Był on przedsięwzięciem niemającym precedensu w historii subkontynentu indyjskiego do tego momentu. W jego wyniku nawet bardzo niewielkie fragmenty ziemi uprawnej zostały zinwentaryzowane, wymierzone oraz zintegrowane z państwowym systemem fiskalnym. Podatek gruntowy pobierano zarówno w gotówce jak i w naturze.
Radźaradźa Wielki był gorliwym wyznawcą Śiwy, cenionym i pamiętanym dzięki swojej pobożności. Jego duchowym mistrzem był Isana Śiwa Pandita, znany chociażby z inskrypcji w świątyni Bryhadiśwary w Tańdźawurze. Przyjął rozbudowaną i sygnalizującą znaczne ambicje tytulaturę, w tym tytuł cesarski. Była ona zresztą jedynie odzwierciedleniem obecnego w ideologii rodu panującego kultu króla-boga, przybyłego na subkontynent indyjski prawdopodobnie z Indochin. Kult ten przypominał szczególnie ubóstwienie króla we współczesnym Radźaradźy imperium khmerskim.