Dożynki – wystawione kilkakrotnie, Szopka krakowska (1926), Wesele krakowskie (1926), Franusiowa dola (1934). Wydał wspólnie z A. Bieniem książkę Teatry ludowe w Polsce (1928). Wybór pism Cierniaka ukazał się w tomie Zaborowska nuta (1956). Wydano także publikację: Jędrzej Cierniak, Źródła i nurty polskiego teatru ludowego. Wybór pism, inscenizacji i listów, oprac. Antoni Olcha (Ludowa Spółdzielnia Wydawnicza, Warszawa 1963, 446 ss.).
W okresie okupacji niemieckiej pracował w Szkole Powszechnej nr 114 na Targówku. Oficjalnie jako nauczyciel języka niemieckiego, faktycznie uczył języka polskiego i historii. W 1940 przewodniczył konspiracyjnemu zarządowi Ludowego Instytutu Oświaty i Kultury. 24 kwietnia 1941 został aresztowany przez gestapo i rozstrzelany w Palmirach, w masowej egzekucji na początku marca 1942. Władysław Bartoszewski w książce Warszawski pierścień śmierci przypuszczał, że egzekucji dokonano na terenie obozu pracy Treblinka I. Symboliczny grób Jędrzeja Cierniaka znajduje się na cmentarzu w Palmirach.
Odznaczenia Srebrny Wawrzyn Akademicki (5 listopada 1935)M.P. z 1935 r. nr 257, poz. 306 „za szerzenie zamiłowania do literatury polskiej”..