Puchar Pokoju i Przyjaźni na żużlu – cykl zawodów żużlowych, odbywający się wśród zawodników do 21. roku życia z państw socjalistycznych w latach 1979–1989.
Format Każdy kraj zobowiązany został do organizacji dwóch rund, w latach 1979–1983 zmagania odbywały w formie rywalizacji między siedmioma drużynami narodowymi, gdzie każda drużyna narodowa reprezentowana była przez dwóch zawodników i zawodnika rezerwowego. Zwycięzcą edycji zostawała reprezentacja, która zdobyła na torze największą liczbę punktów. Zawodnicy byli zobowiązani do startowania na motocyklach i wyposażeniu produkowanym w krajach socjalistycznych, m.in. motocykle Jawa, opony Barum.
Począwszy od sezonu 1984 w każdym z państw rozgrywano kolejno turniej drużynowy, a następnego dnia turniej indywidualny. Gospodarze w turniejach indywidualnych mogli nominować czterech zawodników oraz rezerwowych, pozostałe reprezentacje mogły wystawić po dwóch żużlowców. Począwszy od sezonu 1985 do klasyfikacji indywidualnej wliczano cztery najlepsze rezultaty.
Historia Decyzja o rozgrywaniu pucharu podjęta została w 1977 roku na zjeździe federacji motorowych krajów socjalistycznych w Pradze.