Włączył się w działalność polityczną, został przewodniczącym rady miejskiej rodzinnego miasta. Zaangażował się w ruch biernego oporu zainicjowany przez Mahatmę Gandiego, odegrał istotną rolę w kampanii biernego oporu w Vaikkom. Wstąpił w szeregi Indyjskiego Kongresu Narodowego, w 1922 bliski był wyboru na przewodniczącego Komitetu Kongresu w prowincji madraskiej. Ostatecznie opuścił partię w związku z częstymi konfliktami z jej wysokastowymi bądź ściślej bramińskimi działaczami.
W 1925 zapoczątkował tak zwany ruch szacunku do samego siebie. Tym samym postawił sobie za cel walkę nie tyle z brytyjskim imperializmem co raczej z dominacją kast wyższych, zwłaszcza braminów. Wzywał do emancypacji ludów drawidyjskich, wyśmiewał hinduistyczne prawa religijne, związane z hinduizmem rytuały oraz przesiąknięty niesprawiedliwością porządek społeczny współczesnych sobie południowych regionów Indii. Krytykował też aryjską, północnoindyjską supremację nad drawidyjskim południem kraju.