Z definicji stali obserwatorzy nie mogą.
Na początku pierwszej iteracji przy obu interpretacjach prawdopodobieństwo przeżycia eksperymentu wynosi 50%, zgodnie z kwadratem normy funkcji falowej. Na początku drugiej iteracji, zakładając, że jednoświatowa interpretacja mechaniki kwantowej (jak szeroko rozpowszechniona interpretacja kopenhaska) jest prawdziwa, funkcja falowa już się załamała, tak więc, jeśli eksperymentator już nie żyje, istnieje 0% szansy na przeżycie dla dalszych iteracji. Jeśli jednak interpretacja wielu światów jest prawdziwa, z konieczności istnieje superpozycja żywego eksperymentatora (podobnie jak umierającego). Otóż, pomijając możliwość życia po śmierci, po każdej iteracji tylko jedna z dwóch superpozycji eksperymentalnych – ta żywa – jest zdolna do jakiegokolwiek świadomego doświadczenia. Odkładając na bok filozoficzne problemy związane z indywidualną tożsamością i jej trwałością, w ramach interpretacji wielu światów eksperymentator, a przynajmniej jedna jego wersja, nadal istnieje poprzez wszystkie swoje superpozycje. Innymi słowy jedna wersja eksperymentatora przetrwa wszystkie iteracje eksperymentu.