Ponieważ superpozycje, w których pewna wersja eksperymentatora żyje, występują z konieczności kwantowej (według interpretacji wielu światów), wynika z tego, że ich przetrwanie, po dowolnej możliwej do zrealizowania liczbie iteracji, jest fizycznie konieczne; stąd pojęcie nieśmiertelności kwantowej.
Wersja eksperymentatora, który przeżył, stoi w ostrym kontraście z implikacjami interpretacji kopenhaskiej, zgodnie z którą chociaż wynik przeżycia jest możliwy w każdej iteracji, jego prawdopodobieństwo zbliża się do zera wraz ze wzrostem liczby iteracji. Zgodnie z interpretacją wielu światów powyższy scenariusz ma odwrotną właściwość: prawdopodobieństwo życia pewnej wersji eksperymentatora jest z konieczności równe 1 dla dowolnej liczby iteracji.
W książce Our Mathematical Universe Max Tegmark przedstawia trzy kryteria, które w skrócie musi spełniać eksperyment kwantowego samobójstwa: