Zdaniem kronikarza Giovanniego Villaniego Walter miał zbyt mało wojska, aby odnieść szybkie i decydujące zwycięstwo, ale jednocześnie zbyt dużo, aby przeprowadzić długą i kosztowną kampanię, w której Katalończycy ostatecznie go pokonali.
Jak się okazało, to właśnie początkowe zdobycze, Leukada i Wonitsa, były trwałym osiągnięciem kampanii Waltera. Początkowo rządził nimi za pośrednictwem serii francuskich kasztelanów, począwszy od Jana z Mandalée. Jednak w 1343 roku następca Mandalée, Jan Clignet, został wezwany do Neapolu, by odpowiedzieć za złe administrowanie. Prawdopodobnie w tym samym roku Walter przyznał gubernatorstwo Leukady swojemu weneckiemu sojusznikowi, Giorgiemu Zorzi, zaś w połowie lat 50. przekazał mu posiadłość jako lenno. Walter zatrzymał te posiadłości, obok Argos i Napulii, ponieważ w przyszłości miały mu służyć jako bazy wypadowe dla dalszych podejmowanych wypraw przez Adriatyk. W rzeczywistości jego szanse na odzyskanie księstwa Aten przepadły i już nigdy ponownie nie pojawił się w Grecji.