Jeszcze zanim Theodor Herzl skonkretyzował postulaty syjonizmu jako ruchu politycznego, w Bóbrce aktywni byli dwaj działacze syjonistyczni: Mechel Matizes i Szmuel Schleider. Dołączyli do ruchu organizującego zbiórki na rzecz osadnictwa żydowskiego w Palestynie.
W Bóbrce również powstała pierwsza organizacja syjonistyczna o nazwie „Achawat Syjonu”, której pierwszym prezesem był Szmuel Schleider.
W 1880 roku Bóbrka liczyła 4391 mieszkańców, w tym 1480 Żydów. W 1890 roku w mieście żyło 4939 osób, z czego 2395 stanowili Żydzi. Najwięcej Żydów mieszkało w Bóbrce w 1910 roku; według ostatniego austriackiego spisu powszechnego na 5628 mieszkańców 2502 osób było wyznania mojżeszowego. Oprócz tzw. Wielkiej Synagogi, w mieście istniało 6 domów modlitwy. Działy także dwie jesziwy.
Na początku września 1914 roku armia rosyjska złupiła sklepy żydowskie. W czasie wojny polsko-ukraińskiej 1918–1919 społeczność żydowska zorganizowała własną policję dla obrony kwartałów mieszkalnych.
Okres międzywojenny W 1921 roku w Bóbrce żyło tylko 1480 Żydów.