Polacy stracili w bitwie połowę swego stanu (jeńcy oraz 63 zabitych).
Dworzaczek po bitwie został pojmany w okolicy Nowosolnej przez niemieckich kolonistów i przekazany rosyjskiemu dowództwu i więziony przez 8 miesięcy w Łęczycy, a następnie skazany na karę śmierci, którą złagodzono za pomoc rannym rosyjskim żołnierzom, zamieniając wyrok na 12 lat ciężkich robót w kopalniach na Syberii. W latach 1864–1866 przebywał w , gdzie pełnił funkcję starosty partii więźniów. Był także ordynatorem więziennego szpitala oraz działał społecznie. Założył m.in. kasę pomocy koleżeńskiej, dla potrzeb której zbierał pieniądze. W wyniku podejrzeń władz carskich o zbieranie funduszy na organizację powstania polskich więźniów oraz zaangażowanie w powstanie zabajkalskie został przeniesiony do Wilujska, gdzie zmarł na gruźlicę w 1868 lub 30 maja 1870 w Pawłowsku w Jakucji.
Upamiętnienie W Łodzi w 1992 na osiedlu Powstania 1863 r. nadano jednej z ulic imię Józefa Dworzaczka. Ponadto ul. J. Dworzaczka znajduje się w Łęczycy, natomiast w Dobrej istnieje ul.