Najprawdopodobniej wtedy konkretyzowała się idea „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej”. Nie określono, w ilu miejscowościach doszło do pogromów, ani nie oszacowano liczby ofiar. Powstało wiele monografii poszczególnych pogromów; niektóre, np. w Kownie czy Lwowie, nie tylko zostały szczegółowo opisane, ale istnieje też ich bogata niemiecka dokumentacja. Inne, jak pogrom w Jedwabnem, także zostały zbadane, jednak w wielu przypadkach szacunki ofiar, a także liczebność czy charakterystyka sprawców różnią się diametralnie.
Do pogromów doszło na wielkim obszarze zróżnicowanym geograficznie, ludnościowo i politycznie. Miały różny charakter: od grabieży, gwałtów, pojedynczych zabójstw aż po masowe mordy nawet tysięcy ludzi. Łączą je jednak pewne cechy i podobieństwa: do wszystkich doszło między 23 czerwca a połową lipca 1941 roku, gdy ustabilizowały się władze okupacyjne na podbitych terenach, we wszystkich głównymi wykonawcami była ludność miejscowa: Litwini, Łotysze, Polacy, Białorusini, Ukraińcy, oddziały niemieckie – poza nielicznymi wyjątkami – były najczęściej bierne.