Uważany za osobę bezkompromisową zarówno na boisku, jak i poza nim, co utrudniło mu karierę, a w latach osiemdziesiątych XX w. ostatecznie ją złamało. Nigdy nie zagrał w MŚ w piłce nożnej. Przed rozgrywanymi w Argentynie został kontuzjowany, a dwa lata później został odsunięty od reprezentacji po słynnej aferze na Okęciu – wtedy też wstawił się za Józefem Młynarczykiem, który miał nie pojechać na zgrupowanie do Włoch, i do kadry już nie wrócił. W 1980 był członkiem komitetu strajkowego na Uniwersytecie Łódzkim. W 1981, niechciany w Polsce, wyjechał do USA, gdzie występował w zespołach Golden Bay Earthquakes oraz New York Cosmos. Już po trzydziestce wrócił do kraju i ŁKS-u. W 1988 został zawodnikiem stołecznej Legii Warszawa, z którą zdobył dwa krajowe puchary. W 1990 ponownie wrócił do ŁKS, tym razem na 4 mecze. W następnym sezonie widniał w kadrze Polonii Warszawa, gdzie w meczu z Borutą Zgierz jedyny raz zagrał w zespole ze swoim synem Maciejem. Następnie występował (amatorsko) w drużynie „ADA bis KP Bielany Warszawa”, która w sezonie 2005/2006 grała w warszawskiej klasie A.

W 1999 krótko był trenerem w Gwardii. Pod koniec lat 90. został prezesem i trenerem GLKS Nadarzyn.