W jej skład weszli Maurice Hankey, który został przewodniczącym oraz trzech oficerów wojskowych odpowiedzialnych za działalność wywiadowczą, a mianowicie John Dill, wiceadmirał William James i wicemarszałek lotnictwa Christopher Courtney.
W rezultacie pracy komisji powstał raport pod tytułem „Centralna maszyna do koordynacji wywiadu” (Central Intelligence Coordination Machine). Został on przekazany 1 stycznia 1936 r. do rozpatrzenia komisjom Komitetu Obrony Imperialnej, Komitetu Szefów Sztabów oraz Komitetowi Zastępców Szefów Sztabów. Po kilkukrotnych zmianach został zatwierdzony. Wskutek tego powstał Międzywydziałowy Komitet Wywiadu (Inter-Service Intelligence Committee). Jednak jego działalność okazała się mało skuteczna. 16 czerwca 1936 roku zorganizowane zostało spotkanie, na którym dyskutowano o poszerzeniu jego funkcji. Postanowiono połączyć Międzywydziałowy Komitet Wywiadu oraz Połączony Komitet Planowania. Nowy organ otrzymał nazwę Połączonego Podkomitetu Wywiadu (Joint Intelligence Sub-Committee).
7 lipca 1936 r. w Whitehall odbyło się pierwsze posiedzenie Połączonego Podkomitetu Wywiadu. Przewodniczącym został Ralph Stivenson. Od tego czasu funkcjonował jako podkomitet Komitetu Szefów Sztabów aż do zakończenia II wojny światowej.