Po przyjeździe do Poznania otrzymał decyzję o cofnięciu zgody na przeniesienie oraz o awansie na podporucznika i przydzieleniu do 28 Pułku Strzelców Kaniowskich na stanowisko młodszego oficera kompanii.
Następnie powołano go na stanowisko pomocnika adiutanta dowódcy pułku i pułkowego referenta kulturalno-oświatowego, a następnie został adiutantem dowódcy I batalionu. W czerwcu 1919 wraz z batalionem walczył na froncie polsko-ukraińskim. W sierpniu 1919 po powrocie do Łodzi przeniesiono go do Batalionu Zapasowego 28. pSK na stanowisko instruktora, a w październiku do Batalionu Zapasowego Wojsk Wartowniczych i Etapowych nr IV w Łodzi na stanowisko oficera ewidencyjnego. W kwietniu 1920 został awansowany na kapitana i przeniesiony na stanowisko adiutanta batalionu, w kwietniu 1921 został dowódcą kadry batalionu. W maju przeniesiono go do 28. pSK, gdzie został młodszym oficerem 8. kompanii strzeleckiej I batalionu, a następnie w sierpniu 1921 przeniesiono go na stanowisko adiutanta dowódcy batalionu.
Jesienią 1923 zachorował na gruźlicę i po kilku miesiącach walki z chorobą, 29 marca 1924 zmarł.