Stopy tylnych łap kieruje do wewnątrz.
Zapach kabassu północny ma ostry i piżmowy.
Fizjologia Zwierzę zużywa 0,213 ml tlenu na gram i godzinę. Minimalne przewodnictwo wynosi 0,213 ml tlenu na gram i godzinę.
Systematyka Kabassu północny został opisany jako Tatoua (Ziphila) centralis przez G.S. Millera w 1899, jako miejsce typowe autor podał „Chamelicon”, Cortés, Honduras.
W przeszłości kabassu północny zaliczany był do rodziny pancernikowatych Dasypodidae. W jej obrębie zaliczano do podrodziny Tolypeutinae i plemienia Priodontini. Było to w czasach, kiedy wszystkie współczesne pancernikowce umieszczano w pojedynczej rodzinie pancernikowatych. Jednakże kolejne badania wskazały istotne różnice pomiędzy pancernikami z rodzaju pancernik (Dasypus), a pozostałymi pancernikowcami. W efekcie wydzielono je do osobnej rodziny nazwanej Chlamyphoridae. W obrębie tej rodziny wyróżniono trzy podrodziny: Euphractinae, Chlamyphoridae i Tolypeutiane, czyli bolity. Te ostatnie podzielono dodatkowo na dwa plemiona. Plemię Tolypeutini obejmuje dwie gatunki bolity, podczas gdy plemię Priodontini 2 rodzaje i 5 gatunków. Prócz zębolity olbrzymiej zaliczają się tutaj kabassu.