Mykoła zaczął mówić późno, dopiero w wieku czterech lat, ale dzięki staraniom wuja Dmytra Onykijenki rozwijał się dobrze i wykazywał zdolności lingwistyczne. Jako dziecko nauczył się języka cygańskiego. W 1928 poszedł do królewieckiej szkoły średniej, gdzie wykładowym językiem obcym był niemiecki. Oprócz tego języka opanował jidysz. Nauczył się alfabetu hebrajskiego z nagrobków na miejscowym cmentarzu żydowskim, a dalej praktykował czytanie gazet, w które nauczyciel Żyd zawijał sobie kanapki na przekąskę. Ponad to w ciągu lat szkolnych Mykoła nauczył się czytać i mówić po francusku i angielsku. Pomagał mu w tym brat Iwan. W latach 1936—1937 Mykoła brał udział w działalności królewieckiego stowarzyszenia literackiego młodych LIASMO (ЛІАСМО – ).

Po ukończeniu szkoły w 1937 wstąpił na wydział historyczny uniwersytetu Kijowskiego. W wolnych chwilach pracował w muzeum teatralnym i w archiwum akt dawnych jako tłumacz dokumentów napisanych po polsku i po łacinie, bo musiał pomagać matce, która znajdowała się w trudnej sytuacji materialnej. Z tego samego powodu w 1939 Mykoła musiał wziąć urlop akademicki i wykładać język niemiecki oraz język ukraiński i literaturę w szkole średniej we wsi Kopaczów (rejon obuchowski, obwód kijowski). W 1940 powrócił na uczelnię i zdał eksternistycznie wszystkie zaległe egzaminy za rok akademicki.