W 1965 wystąpił w spotkaniaxch z ZSRR, Rumunią, ZSRR, Turcją i ZSRR nie zdobył żadnego gola. Po jednym golu strzelił w stotkaniach przeciwko NRD i Rumunii. W 1966 wystąpił w dwóch ostatnich spotkaniach reprezentacji młodzieżowej ze Szwecją i Holandią rozgrywająxc 90 minut ze Szwecja i 45 z Holandią. W debiutanckim meczu w drużynie młodzieżowej przeciwko ZSRR zdobył 2 gole.
Wychowanek Zagłębia Sosnowiec (1958–1975), potem piłkarz francuskich klubów: Racing Strasbourg (1975–1976) oraz SC Toulon (1976–1977), reprezentant Polski (25 spotkań, 11 bramek), debiut w 1965 z Bułgarią (1:1), ostatni występ w 1972 również z Bułgarią w meczu w Starej Zagorze (1:3). Dwukrotny król strzelców I ligi (1970 – 18 goli, 1971 – 13 goli). Laureat nagrody Złote Buty w plebiscycie katowickiego Sportu (1970).
Zakwalifikował się do ekipy na igrzyska olimpijskie w Monachium (1972) i tamże zdobył złoty medal. W decydującym o finale meczu z ZSRR odmówił trenerowi Górskiemu wyjścia na boisko, ponieważ był rozczarowany tym, że zaczął mecz na ławce rezerwowych„Encyklopedia piłkarska FUJI tom 16 – Biało-Czerwoni, dzieje Reprezentacji Polski (3) 1971–1980” wydawnictwo GiA Katowice 1996, s. 34.. Zamiast niego na boisku pojawił się Zygfryd Szołtysik, zdobywając bramkę.