Niedługo później została pracownicą oddziału męskiego Narodowego Instytutu Psychiatrii i Neurologii „Lipótmező”. W latach 1954–1957 była dyrektorką całego Instytutu.

W tym okresie znajdowała się pod wpływem procesu „pawłowizacji” węgierskiej psychologii i psychiatrii, stała się ekspertką w komitecie zajmującym się dorobkiem naukowym Iwana Pawłowa. Jak jednak zauważa Anna Borgos, Hajdu posługiwała się wciąż kryteriami wywodzącymi się z freudyzmu, ujmując je za pomocą akceptowanej terminologii z pism Pawłowa, a także kontynuowała rozwój swoich zainteresowań z okresu psychoanalitycznego. Na dalsze życie analityczki wpłynęło drastycznie powstanie węgierskie 1956 oraz jego upadek. W czasie rewolucji syn Hajdu Miklós Gimes Junior był aktywnym zwolennikiem przywódcy Imrego Nagya, co doprowadziło do jego aresztowania w grudniu 1956 roku i późniejszej egzekucji, o której matka dowiedziała się dopiero rok po niej z audycji w austriackim radiu. Sama Hajdu została odesłana na emeryturę – oficjalnie „zgodnie z własnym życzeniem”. Po udaniu się na emigrację wnuków Hajdu, córki, synowej i jej rodziny miała miejsce trzecia w życiu analityczki nieudana próba wyjechania z kraju.