Od 1947 do śmierci był wykładowcą w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej w Łodzi, w międzyczasie zostając w latach 1960–1978 dziekanem Wydziału Kompozycji, Teorii Muzyki i Dyrygentury oraz w 1970 uzyskując stopień doktora nauk humanistycznych na wydziale Filozoficzno-Historycznym Uniwersytetu Łódzkiego.

Działał w Związku Zawodowym Muzyków, w którym latach 1945–1949 był przewodniczącym zarządu okręgowego. Był również wiceprezesem Zarządu Głównego Związku Zawodowego Muzyków. Był recenzentem „Kuriera Polskiego” i „Muzyki Polskiej”.

Jego córką była Anna Iżykowska-Mironowicz (1938–2016) – konsultantka muzyczna.

Został pochowany został na cmentarzu komunalnym Doły w Łodzi (kw. XXXVIII, Rząd 6, Grób 7).

Krótkofalarstwo Od 1935 należał do Łódzkiego Klubu Radio Nadawców (znak nasłuchowy SPL170), którego został sekretarzem w 1936. Po II wojnie światowej zaangażował się we wznowienie działalności Polskiego Związku Krótkofalowców, którego był w 1947 współzałożycielem. W 1948 wszedł w skład Zarządu Głównego PZK, ponadto był inicjatorem i członkiem komitetu organizacyjnego łódzkiego oddziału PZK. Pomimo wchłonięcia PZK przez Ligę Przyjaciół Żołnierza (LPŻ), w latach 50.