Hrabstwo Malty – feudalna własność Królestwa Sycylii, obejmująca wyspy Malta i Gozo. Malta była zasadniczo lennem królestwa, z tytułem nadanym przez Tankreda, normańskiego w 1192, który zdobył sławę jako Wielki Admirał Sycylii. Następnie lenno przechodziło z szlachcica na szlachcica, pozostając w kilku przypadkach w jednej rodzinie. Było używane głównie jako narzędzie przetargowe w sycylijskiej polityce. W 1392 lenno zostało wyniesione do markizatu, a po 1429 oba tytuły nie były już używane.
Wczesny okres Pierwszym hrabią Malty był Margarytus z Brindisi, żeglarz greckiego pochodzenia lub pochodzący z miasta Brindisi (południowe Włochy). Otrzymał on lenno od , ówczesnego króla Sycylii, za służbę jako admirał królestwa – . Tytuł hrabiego został mu przyznany w 1192, być może za jego niespodziewany sukces w ujęciu cesarzowej Konstancji, konkurentki Tankreda do korony sycylijskiej. W 1194 Margarytus stracił swoje lenna, w tym Maltę, kiedy cesarz rzymski Henryk VI, mąż Konstancji, przejął kontrolę nad królestwem Sycylii.