W 1282, jako następstwo powstania znanego jako Nieszpory sycylijskie, Malta, przy pomocy lokalnej ludności została łatwo przejęta przez Koronę Aragońską. Kontrola aragońska początkowo nie obejmowała Castrum Maris, które padło dopiero w lipcu 1283, po bitwie morskiej u wybrzeży Malty. Dlatego też w 1282 roku Andreolo da Genova otrzymał tytuł hrabiego Malty. On i jego rodzina wspierali rodzimych buntowników w pomocy aragońskim pretendentom do tronu sycylijskiego.

W 1300 tytuł hrabiego Malty otrzymał od królestwa Neapolu Roger z Laurii. Sprzymierzył się z wówczas Koroną Andegawenów. Wydaje się jednak, że nigdy nie miał kontroli nad wyspami; nadal były to posiadłości aragońskie po tym, jak Roger zdobył je w 1283 dla Aragonii w bitwie o Maltę.

Aragońska Sycylia Spadkobiercą lenna był Guglielmo de Malta, bratanek hrabiego Andreolo. Guglielmo zmarł w 1299, pozostawiając cały majątek swojej córce Lukinie. Wydaje się, że w okresie od 1300 do 1320 żaden hrabia maltański nie posiadał lenna. Lukina zachowała prawa, które odziedziczyła po ojcu, nie posiadając żadnego tytułu ani władzy. Najważniejsze stanowiska zajmowali tubylcy i osoby mianowane przez Koronę.