Artyści zostali szczególnie ciepło przyjęci w Buenos Aires i Montevideo, gdzie przez kolejne dekady flamenco było wysoko cenioną sztuką.
W 1922 roku przewodniczył jury podczas Concurso del Cante Jondo zorganizowanego w Granadzie przez Federico García Lorkę i Manuela de Fallę.
W 1925 roku wraz ze śpiewakiem Pepe Marcheną i gitarzystą Ramonem Montoyą dał koncert w trakcie otwarcia Hotelu Alfonso XIII w Sewilli. W ostatnich latach swojego życia zrezygnował z dawania wielkich koncertów na rzecz prywatnych wydarzeń o bardziej intymnym charakterze.
Po jego śmierci w Madrycie, 21 stycznia 1929 r., wszystkie warstwy społeczne pogrążyły się w żałobie, konduktowi pogrzebowemu przewodniczył . Przyczyną śmierci była miażdżyca. Don Antonio zostawił po sobie nagrania, dostępne na płytach CD i platformach streamingowych.
Styl Don Antonio był miłośnikiem flamenco w każdej jego formie. Podziwiał flamenco gitano ("flamenco cygańskie") oraz tworzącego w tych samych czasach Manuela Torre, przedstawiciela cante gitano. Pomimo tego, sam nie czuł się pewnie śpiewając formy cante gitano takie jak por bulerías czy por seguiriyas. Zrewolucjonizował śpiew
Przypisy
Kategoria:Flamenco Kategoria:Śpiewacy flamenco