Izaak Erter (ur. 1791 w Koniuszkach, zm. kwiecień 1851 w Brodach) – poeta, satyryk, lekarz, czołowy przedstawiciel galicyjskiej haskali.
Jego prozę hebrajską porównywano do prozy pisarzy Heinricha Heinego i Ludwiga Börne.
Życiorys Erter urodził się w Koniuszkach w rodzinie chasydzkiej. Jego ojciec był karczmarzem. W wieku 13 lat ożenił się z córką rabina, niestety rok po ślubie młoda zona zmarła. W 1806 roku ponownie się ożenił, wybranką została Sara Hayah. Zamieszkał wówczas z żoną i teściami w Wielkich Oczach. Tam został wprowadzony w filozofię żydowską i literaturę hebrajską przez maskila Józefa Tarlera. Od 1813 roku studiował we Lwowie Biblię i literaturę talmudyczną. W 1816 roku wraz z grupą młodych maskilian Salomonem Lobą Rapoportem, Nachmanem Krochmalem, Judą Lobą Miesesem i innych.został ekskomunikowany przez rabina Jakuba Ornsteina. Powodem było prawdopodobnie opublikowanie pierwszego satyrycznego eseju przeciwko chasydyzmowi. Ekskomunika pozbawiła go jedynego źródła utrzymania, nie mógł po niej nadal prowadzić korepetycji. Ostatecznie związał się ze zwolennikami haskali i przeniósł się do Brodów, gdzie objął stanowisko dyrektora w otwartej w 1823 roku szkole żydowskiej. W Brodach spotkał Hirscha Mendla Pinelesa, Jakuba Samuela Byka i Izaaka Baera Levinsohna.