Gdy w 1823 roku zainaugurowano tam nową szkołę żydowską, powierzono mu jej kierowanie. Już wówczas pisał satyry, które publikował w żydowskich periodykach. W roku następnym rozpoczął studia uniwersyteckie w Peszcie, uzyskując w 1829 roku dyplom lekarza, z którym powrócił do Galicji i przez dwa lata pracował w Rawie Ruskiej, gdzie rozpoczął praktykę lekarską. W 1831 roku wybuchła epidemia cholery Erter został mianowany tymczasowym lekarzem rządowym i podróżował po całej Galicji, aby nadzorować opiekę medyczną. We Lwowie był świadkiem śmierci swojego przyjaciela Miesesa, a gdy epidemia ustąpiła w tym samym roku, Erter wrócił do Brodów.
Erter działał także społecznie wśród środowisk haskali, wykazując szczególne zainteresowanie planami reformy współczesnego społeczeństwa żydowskiego. Był założycielem Towarzystwa Edukacji Rolników Żydowskich w Galicji.
Był zwolennikiem popierania pracy na roli wśród Żydów. Współtworzył czasopismo „He-Chaluc” (Pionier). W 1840 roku wydał satyrę Taszlich, a w 1845 roku - Gilgul nefesz (hebr. Wędrówka duszy), w których piętnował żydowski fanatyzm religijny we wszystkich jego formach, ale także występował przeciwko emancypacji Żydów. Jego dzieła zebrane pt. Ha-Cofe le-wejt Israel (hebr.