Obserwator Izraela) wyszły w 1858 roku.
Erter poświęcał swój wolny czas na pisanie esejów i satyr na tematy żydowskie, które ukazywały się od 1823 roku aż do jego śmierci. Zazwyczaj wysyłał je do swoich literackich przyjaciół, aby je przeczytali i skrytykowali, zanim dopuścił do druku w hebrajskich czasopismach. Jego zebrane dzieła zostały wydane pośmiertnie pod tytułem Ha-tzofeh le-veit Israel („Strażnik domu Izraela”; Wiedeń, 1858), z biografią autora i wstępem Maxa Letterisa. Książka zawiera opowiadania: Mozne miszkal („Waga”, 1823), Ha-tzofeh be-szubo mi-Karlsbad („Strażnik powracający z Karlsbadu”), Gilgul ha-nefesz („Transmigracja duszy, 1845). , Tashlikh (1840), Telunat Sani ve-Sansani ve-Samangaluf („Skargi Sani i Sansani i Samangaluf”, 1837), oraz Ḥasidut ve-ḥokmah („Pobożność i mądrość”, 1834).
Jego najpopularniejszą satyrą jest Gilgul ha-nefesz, humorystyczna opowieść o wielu przygodach duszy podczas długiej ziemskiej kariery; jak często przechodził z jednego ciała do drugiego i jak kiedyś opuszczała ciało osła dla ciała lekarza.
Przypisy
Kategoria:Żydowscy poeci Kategoria:Satyrycy Kategoria:Żydowscy lekarze Kategoria:Ludzie związani ze Lwowem Kategoria:Ludzie związani z Brodami Kategoria:Urodzeni w 1791 Kategoria:Zmarli w 1851