Losy powojenne W 1950 roku ukończył z wyróżnieniem studia na Wydziale Historii Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego. Studiował u historyka sztuki Nikołaja Punina. Od 1949 pracował jako przewodnik w Ermitażu. W 1955 został pracownikiem naukowym Oddziału Sztuki Zachodnioeuropejskiej, gdzie pracował przez ponad 50 lat. W 1957 ukończył szkołę podyplomową przy Ermitażu i obronił pracę na stopień kandydata nauk historii sztuki. Był studentem Władimira Lewinsona-Lessinga, z którym pracował nad pierwszym katalogiem naukowym dzieł prymitywistów flamandzkich, opublikowanym w Brukseli (1965).

Od 1965 wykładał w Instytucie Riepina. Zdobył na niej tytuł profesora, był kierownikiem Katedry Historii Sztuki Europejskiej XV–XVIII wieku, prowadził szereg kursów specjalnych: „Dzieła Boscha”, „Dzieła Bruegla”, „Malarstwo niderlandzkie XV wieku”, był promotorem wielu prac dyplomowych.

Od 1991 członek korespondent Rosyjskiej Akademii Sztuk Pięknych. Czołowy badacz i członek Rady Naukowej Państwowego Muzeum Ermitażu, kustosz kolekcji malarstwa niderlandzkiego XV–XVI wieku. Przez wiele lat był także opiekunem kolekcji malarstwa niemieckiego XV–XVIII wieku. Autor ponad 160 artykułów w rosyjskich i zagranicznych czasopismach naukowych, książkach, katalogach i podręcznikach.