Od 1965 kontynuował pracę w Zakładzie Literatury Polskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie, która uzyskała autonomię jako odrębna uczelnia wyższa.
W 1966 w pracy zbiorowej Z tradycji kulturalnych Rzeszowa i Rzeszowszczyzny opublikował rozprawę Literacka młodość Jana Zachariasiewicza, którą uznał później za swój właściwy debiut naukowy. W 1969 uzyskał stopień doktora na WSP w Krakowie na podstawie rozprawy Powieści historyczne Jana Zachariasiewicza napisanej pod kierunkiem Wincentego Danka. Otrzymał stanowisko adiunkta na WSP w Rzeszowie. W 1981 Katedrze Literatury i Języka Polskiego WSP w Rzeszowie, w której był zatrudniony została przekształcona w Instytut Filologii Polskiej.
W latach 1972–1975 był prorektorem Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie. W 1972 objął kierownictwo Zakładem Literatury Polskiej, który w 1978 został przemianowany na Zakład Historii Literatury Polskiej WSP w Rzeszowie. Kierował nim do 1991. W 1979 został członkiem Towarzystwa Literackiego im. Adama Mickiewicza. W latach 1993–2008 był prezesem Oddziału Rzeszowskiego tego towarzystwa.