Delegacja zrzekła się autokefalii Kościoła nadanej przez Patriarchat Konstantynopolitański i wystąpiła o nadanie jej ponownie przez Rosyjski Kościół Prawosławny, po czym przyjęła z rąk patriarchy stosowny tomos.
Na wniosek arcybiskupa Tymoteusza z 30 czerwca 1948 władze polskie zabroniły metropolicie Dionizemu dalszego pobytu w domu metropolitalnym w Warszawie i wszczęły przygotowania do wyznaczenia mu innego miejsca stałego przebywania.
Arcybiskup Tymoteusz, podobnie jak pozostali biskupi PAKP, zachowywał lojalny stosunek do władz państwowych. W 1949 publicznie twierdził, iż w Polsce nie ma miejsca żadna forma ucisku religijnego. Istniejący w 1946 plan doprowadzenia do objęcia przez niego godności metropolity został jednak zarzucony. W opinii władz państwowych autorytet hierarchy wśród kapłanów PAKP był niedostateczny. Arcybiskupowi zarzucono również brak talentów organizacyjnych i niezbędnego doświadczenia. Ostatecznie Tymoteusz (Szretter) pozostawał locum tenens metropolii warszawskiej do przyjazdu z ZSRR arcybiskupa Makarego (Oksijuka), delegowanego do PAKP przez patriarchę Moskwy i wybranego na zwierzchnika Kościoła prawosławnego w Polsce 7 lipca 1951.