Przy pomocy obsługi, przepchnęli jedno działo i otworzyli „ogień szybki”. Samochody pancerne wycofały się, a jeden z nich został uszkodzony i dostał się w polskie ręce. Sukces okupiono stratą jednego poległego i 3 rannych. 30 września I/11 pac dotarł do Baranowicz, skąd ruszono na Ostrów i Krzywoszyn. Nad Szczarą dywizjon przez kilka dni wspierał własną piechotę, a następnie ruszył szosą na Słuck, docierając 4 października do Sieniawki. 11 października 3 bateria wspierała z powodzeniem piechotę w natarciu na miasto. Następnego dnia Sowieci przeszli do kontrataku. Kontratak załamał się w ogniu polskiej artylerii, ale baterie wystrzeliły niemal cały posiadany zapas pocisków. Dlatego też w dalszym pościgu udziału już nie brały kończąc w Słucku swój szlak bojowy.
W grudniu 1920 I dywizjon 11 pułku artylerii ciężkiej został przeformowany na samodzielny 11 dywizjon artylerii ciężkiej pozostając nadal w składzie 11 Dywizji Piechoty. Na początku 1921 zapadła decyzja o włączeniu go w skład nowo powstającego 10 pułku artylerii ciężkiej.