Starożytność Pierwszym odnotowanym użyciem wielbłąda jako zwierzęcia wojskowego była bitwa pod Karkar w 853 roku p.n.e., podczas której arabski król Gindibu, podobno wykorzystał aż 1000 wielbłądów. Późniejszy przypadek miał miejsce w bitwie pod Thymbrą w 547 roku p.n.e., stoczonej między Cyrusem Wielkim z Persji i Krezusem z Lidii. Według greckiego pisarza, historyka i żołnierza Ksenofonta liczebność kawalerii Cyrusa wynosiła nawet sześć do jednego. Działając na podstawie informacji od jednego ze swoich generałów, że konie lidyjskie unikają wielbłądów, Cyrus uformował wielbłądy ze swojej zaopatrzeniowej karawany w doraźny korpus z uzbrojonymi jeźdźcami. Chociaż wielbłądy nie były technicznie używane jako kawaleria, to ich zapach i wygląd miały kluczowe znaczenie dla paniki na wierzchowcach kawalerii lidyjskiej i odwrócenia bitwy na korzyść Cyrusa.
Ponad sześćdziesiąt lat później perski król Kserkses I zwerbował dużą liczbę arabskich najemników do swojej ogromnej armii podczas II wojny perskiej (480–449 p.n.e.), z których wszyscy byli wyposażeni w łuki i dosiadali wielbłądów.