Zbiory Według zachowanego inwentarza w momencie likwidacji zakonu biblioteka liczyła 6 tysięcy woluminów. W zbiorach jednak nie zachował się ani jeden egzemplarz z tamtego okresu. W 1777 roku biblioteka w formie zapisu testamentowego otrzymała dar od kanonika Adama Baltazara Krčelicia liczący 757 tomów i 50 rękopisów. Zastrzegł on w zapisie udostępnienie zbiorów publiczności. Nastąpiło to w 1818 roku, a otwarcie ogłosił cesarz Franciszek podczas wizyty w Zagrzebiu.
Aby powiększyć zbiory poproszono o przekazywanie darów do biblioteki, co spotkało się z pozytywnym odzewem. Wzrosły one w 1819 do 11 tysięcy, a w 1836 roku liczyły już 15 tysięcy woluminów.
Josip Mikoczy, który był kierownikiem biblioteki w latach 1780–1798 zmienił układ zbiorów. Podzielił je na 7 podgrup: teologia, prawo, filozofia, medycyna, matematyka, historia i filologia. W ich ramach podzielone je na podgrupy i uporządkowano według wielkości. Pod koniec XVIII wieku, w 1789 roku najcenniejsze zbiory zostały zabrane do biblioteki Uniwersytetu w Peszcie, a zbiory liczyły 2800 woluminów. W roku szkolnym 1859/1860 zbiory liczyły 15 910 książek, broszur, rękopisów i map, a w 1873/1874 wzrosły do 19 881 woluminów.