Według Xuanzanga takie słowa były już transliterowane od czasów Kaśjapy Matangi, czyli I wieku n.e. Szczególne terminy, które straciłyby swoje specyficzne znaczenia („smak”) po przetłumaczeniu na język chiński; np. prajñā. Chociaż słowo to oznacza mądrość, to jednak jego pełniejsze znaczenie jest zachowane tylko w transliteracji.
Na początku V w. Kumaradżiwa zorganizował biuro tłumaczeń i wprowadził nowy styl pracy nad tłumaczeniami. Pierwszym etapem było dwukrotne wyjaśnienie przez Kumaradżiwę w j. chińskim znaczenia tekstu. Następnie mnisi-tłumacze dyskutowali między sobą zawartość materiału i starali się przetłumaczyć tekst na literacki j. chiński. Trzecim etapem było porównanie przez Kumaradżiwę tłumaczenia do oryginału sanskryckiego. Trwało to do momentu wyłonienia się adekwatnej, ostatecznej wersjiRed. Stephan Schuhmacher i Gert Woerner. The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion. s. 190..
Kumaradżiwa różnił się od innych tłumaczy tym, że unikał tłumaczenia sutr słowo po słowie. Jego celem było raczej ukazanie istoty sutry. Starał się także dostosować długość tekstu do gustów chińskich, czyli uczynić go w miarę krótkim.