W trakcie I wojny światowej był wcielony do armii pruskiej w stopniu kapitana. Służył w Poznaniu i na Śląsku. Po wybuchu powstania wielkopolskiego przystąpił do 2. Dywizji Strzelców Wielkopolskich. Potem służył w 15. Pułku Artylerii Polowej, gdzie dosłużył się stopnia rotmistrza. Do rezerwy odszedł w 1920, a w 1921 otworzył praktykę weterynaryjną obejmującą powiat poznański. Miał opinię jednego z najlepszych weterynarzy w Wielkopolsce.
W 1923 był współzałożycielem Zrzeszenia Lekarzy Weterynarii Rzeczypospolitej Polskiej. Był tam członkiem zarządu i prezesem oddziału poznańskiego (do 1937). Doktoryzował się w 1925 na Akademii Medycyny Weterynaryjnej we Lwowie (praca Szmery maciczne u ciężarnych klaczy i krów – promotorem był prof. Zygmunt Markowski). Reprezentował Polskę na II Międzynarodowym Kongresie Weterynaryjnym w Londynie w 1930. Od 1934 do 1939 wchodził w skład Rady Weterynaryjnej przy Ministrze Rolnictwa i Reform Rolnych.
Był działaczem harcerskim, radnym miasta Poznania, ławnikiem do spraw kultury i sztuki w magistracie poznańskim, członkiem Poznańskiego Sejmiku Wojewódzkiego, od 1931 do 1935 prezesem Stronnictwa Narodowego na powiat poznański, a w latach 1931–1932 prezesem struktur tej partii na Poznań-Śródmieście.