W 1937 został kierownikiem zarządu okręgowego Zjednoczenia Zawodowego „Praca Polska”.
Zaraz po wkroczeniu Niemców do Poznania w 1939 powołał do życia w Poznaniu Narodową Organizację Bojową (konspiracyjną komórkę Stronnictwa Narodowego). Był tam zastępcą prezesa, Antoniego Wolniewicza. Był też zastępcą Delegata Rządu na Ziemie Zachodnie, Adolfa Bnińskiego. W wyniku dekonspiracji po zdradzie Zenona Ciemniejewskiego aresztowano go w Poznaniu 18 stycznia 1941. Był więźniem Fortu VII, a potem więźniem we Wronkach, Zgorzelcu i Berlinie. W tej ostatniej placówce napisał w 1942 pracę o wypadaniu pochwy i pęcherza u bydła, którą Niemcy przekazali rodzinie po jego zabójstwie. W dniach 17–18 grudnia 1941 osądził go niemiecki sąd specjalny w Poznaniu. Skazano go na śmierć poprzez ścięcie za „przygotowanie zdrady”. Wyrok wykonano 20 marca 1942 o godzinie 5:50 w więzieniu Plötzensee na terenie Berlina. Jego rodzinę wysiedlono na Lubelszczyznę.
Rodzina Jego żoną była Jadwiga z Tomaszewskich, mieli czworo dzieci: Danutę, Janusza, Bogdana i Halszkę, która służyła w I Korpusie Polskim we Włoszech.