Antoni Starnawski, ps. „Leon”, „Leon Kmita” (ur. 4 marca 1901 w Bzitem, zm. 4 lipca 1985 w Londynie) – major kawalerii Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 4 marca 1901 w Bzitem, w ówczesnym powiecie krasnostawskim guberni lubelskiej, w rodzinie Leona i Stefanii z Mazurkiewiczów. Był młodszym bratem Stefana (1899–1980), pułkownika kawalerii Wojska Polskiego. W latach 1912–1918 uczęszczał do jednego z gimnazjum w Lublinie, kończąc naukę w klasie VI. Od 20 września 1917 do 11 listopada 1918, jako uczeń należał do tamtejszej Wojskowej Kadry Szkolnej.
18 listopada 1918 wstąpił jako ochotnik do oddziału jazdy, formującego się w Tomaszowie Lubelskim. Później razem z oddziałem został wcielony do organizowanego w Kraśniku 3. szwadronu 7 pułku ułanów. W marcu 1919 został wysłany na Front Litewsko-Białoruski. W szeregach 7 pułku ułanów walczył na wojnie z bolszewikami, awansując na starszego ułana i podchorążego. 9 lutego 1921 rotmistrz Józef Smoleński, w zastępstwie dowódcy 7 puł.