napisał we wniosku na odznaczenie Orderem Virtuti Militari: „podczas bitwy pod Lidą dnia 23 marca 1919 starszy ułan (obecnie podchorąży) Starnawski Antoni samorzutnie, grożąc granatami ręcznymi załodze lokomotywy i strzelając z karabinu zmusił sam jeden tę załogę w liczbie 15 ludzi do ucieczki, biorąc jednego jeńca i unieruchamiając tym sposobem lokomotywę”.
W 1923 ukończył pięciomiesięczny Kurs Doszkolenia dla chorążych i podchorążych Kawalerii i Wojsk Taborowych w Gnieźnie. 28 maja 1923 prezydent RP mianował go z dniem 1 kwietnia 1923 podporucznikiem w korpusie oficerów jazdy i 10. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 24 pułku ułanów w Kraśniku. Później został przeniesiony do 7 puł. w Mińsku Mazowieckim. 13 lutego 1925 prezydent RP awansował go z dniem 1 lutego 1925 na porucznika w korpusie oficerów kawalerii ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1925 i 3. lokatą. Z dniem 5 października 1925 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza. W listopadzie 1928 wrócił z KOP do 7 uł. W marcu 1930 został przeniesiony do 5 pułku strzelców konnych w Tarnowie. 22 lutego 1934 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1934 stopień rotmistrza w korpusie oficerów kawalerii i 19. lokatą. Od 22 kwietnia 1937 był dowódcą szwadronu KOP „Hnilice Wielkie”.