Następnie opuścił Padwę i ponownie udał się do Bolonii, gdzie 2 września 1413 roku uzyskał stopień licencjata dekretów. Po uzyskaniu tytułu powrócił do Krakowa i został profesorem tamtejszego Wydziału Prawa.
Kariera kościelna Przed 1402 rokiem otrzymał probostwo w Prandocinie. W 1414 roku został kanonikiem katedralnym poznańskim, a rok później kantorem wiślickim. W 1417 roku uzyskał kanonię krakowską. W 1418 roku za zgodą Stolicy Apostolskiej dokonał zamiany kantorii wiślickiej na scholasterię gnieźnieńską. W 1426 roku zamienił jednak z Andrzejem Myszką z Nieprześni scholasterię na archidiakonat krakowski.
Na początku 1415 roku udał się na sobór w Konstancji w charakterze pełnomocnika biskupa Wojciecha Jastrzębca. Na soborze dołączył do poselstwa polskiego i obok Pawła Włodkowica reprezentował podczas soboru Uniwersytet Krakowski. W 1415 roku został powołany na stanowisko kolektora soborowego w Polsce, a w styczniu 1418 roku papież Marcin V mianował go kolektorem Kamery Apostolskiej, odpowiedzialnym za zbieranie świadczeń finansowych przynależnych papiestwu. Urząd ten pełnił do 1426 roku.