Aktywnie uczestniczył w synodach prowincjonalnych zwoływanych przez arcybiskupa Mikołaja Trąbę w Kaliszu, Wieluniu i Łęczycy. W 1420 roku był członkiem komisji, która na zlecenie arcybiskupa opracowała tzw. statuty wieluńsko-kaliskie, czyli kodyfikację kościelnego prawa partykularnego prowincji gnieźnieńskiej. W 1426 roku powołano go także na członka komisji badającej cuda mające miejsce przy grobie królowej Jadwigi Andegaweńskiej na potrzeby procesu kanonizacyjnego.
Kariera dyplomatyczna Od 1409 roku służył jako dyplomata króla Władysława II Jagiełły w sprawach polsko–krzyżackich. Wraz z Zawiszą Czarnym, Andrzejem Łaskarzycem i Pawłem Włodkowicem brał udział w poselstwie królewskim do Zygmunta Luksemburskiego w kwietniu 1414 roku.
Podczas soboru w Konstancji wraz z Augustynem z Pizy prezentował na sesji generalnej soboru 13 lutego 1416 roku dokument Propositio Polonorum, czyli wykaz krzywd wyrządzonych przez Krzyżaków i ich sprzymierzeńców Litwie i Polsce. Na tej samej sesji przedstawiono również Propositio Samagitarum, czyli dokument opisujący krzywdy wyrządzone Żmudzi połączony z prośbą o powierzenie chrystianizacji Żmudzinów arcybiskupowi lwowskiemu i biskupowi wileńskiemu. Wolfram brał udział w redagowaniu tych dwóch pism.