Na forum soboru brał również aktywny udział w procesie przeciwko antypapieżowi Benedyktowi XIII, sprawie Johannesa Falkenberga i innych polemikach polsko–krzyżackich. Jako sekretarz arcybiskupa Mikołaja Trąby brał udział w konklawe w 1417 roku.
Po powrocie z Konstancji dalej pracował jako dyplomata, biorąc udział w poselstwach do Zygmunta Luksemburskiego w 1419 i 1420 roku. W lipcu 1422 roku składał zeznania na ręce legata Antoniego Zeno w ramach toczącego się w Stolicy Apostolskiej procesu polsko–krzyżackiego.
Jego liczne kontakty ze Stolicą Apostolską doprowadziły w 1423 roku do konfliktu z królem, który zarzucał mu ujawnienie tajemnic państwowych w korespondencji z Rzymem. Papież Marcin V bronił Wolframa w listach do króla Władysława Jagiełły, wskazując na jego zasługi dla Królestwa Polskiego i jego wierność wobec monarchy. Sprawa została załagodzona po kilku miesiącach.
Twórczość Z twórczości Wolframa zachowało się consilium „Utrum absolutio valeat ad cautelam”, które opracował we współpracy ze Stanisławem ze Skarbimierza oraz mowy i kazania, zawarte m.in. w kolekcji kazań „De tempore et de sanctis”.
Posiadał liczny księgozbiór. Własnoręcznie przepisywał dzieła Cycerona.