Choć próby porozumienia nie zawsze były udane, dochodziło do kooperacji, jak w przypadku założonego przez Émila Janviona w 1908 roku dwumiesięcznika Terre libre, na łamach którego publikowali przedstawiciele obu kierunkówSternhell (1996), s. 60-62.. Podobnymi inicjatywami były czasopisma La Cité française, które ostatecznie nie ukazało się i pozostała po nim jedynie wstępna deklaracja, oraz L’Indépendance, którego tytuł wybrał sam Sorel.
Koło Proudhona, jako platforma współpracy między rojalistami i socjalistami, powstało w 1911 rokuCurtis (2017), s. 24.. W grudniu tego roku odbyło się pierwsze spotkanie grupy, któremu przewodniczył Charles Maurras. Założycielami i głównymi animatorami organizacji byli uczeń Sorela i syndykalista Édouard Berth oraz członek Akcji Francuskiej Georges Valois. Należało do niej około 20-30 młodych ludzi. Funkcjonowała ona przede wszystkim na poziomie intelektualnym i ideowym, jako swoiste „laboratorium idei”. W 1912 roku wydawano Cahiers du Cercle Proudhon (Zeszyty Koła Proudhona), które ukazały się tylko w dwóch numerach i miały łącznie 200 subskrybentów oraz 100 egzemplarzy sprzedanych w Paryżu. Mimo to Koło rozwijało się do wybuchu I wojny światowej.