czym niższa, tym wyższe prawdopodobieństwo choroby i jej nasilenie. Bulwy ziemniaka wokół miejsca infekcji tworzą barierę ochronną w postaci skorkowacenia, czyli parcha. W ten sposób powstaje parch powierzchniowy. Jeśli jednak bakterii uda się przy sprzyjającej jej małej wilgotności gleby pokonać tę barierę, wówczas bulwa tworzy następne skorkowacenia i tak powstaje parch wypukły lub zagłębiony. Te części bulwy, które pokryte są dobrze rozwiniętą skórką nie ulegają porażeniu. Natomiast wszelkiego rodzaju zranienia są łatwymi dla bakterii wrotami do wniknięcia do bulwy.
Różne odmiany ziemniaka wykazują różną podatność na parcha. U odmian mało podatnych powstają tylko parchy powierzchniowe, u odmian podatnych parchy zagłębione. Odmiany o grubszej skórce bulw są odporniejsze od tych o cienkiej skórce.
Ochrona Zapobiega się chorobie poprzez: sadzenie zdrowych, lub co najwyżej słabo porażonych sadzeniaków, unikanie uprawy ziemniaka na glebach zasadowych, nawożenie nawozami mineralnymi kwaśnymi lub nawozami zielonymi, przy suchej pogodzie nawadnianie plantacji w okresie zawiązywania i wzrostu bulw, uprawianie odmian odpornych na parcha, przeznaczanie bulw porażonych na paszę dla zwierząt. przy uprawie na glebach kwaśnych skuteczne może być zaprawianie sadzeniaków fungicydami
Przypisy
Kategoria:Bakteryjne choroby roślin Kategoria:Choroby ziemniaków