Błyskawiczna industrializacja Stanów Zjednoczonych i sukces ekonomiczny kraju wpłynęły z kolei na krytykę materializmu mieszkańców USA i ich ekspansji przemysłowej. Gdy kraj wyrósł na światowego lidera militarnego i przemysłowego, do pogardy i krytyki dołączył się lęk przed jego hegemonią motywowany w dużym stopniu zazdrością i utratą własnego znaczenia przez państwa europejskie. Antyamerykanizm (zwłaszcza po upadku ZSRR) stał się jedną z ideologicznych przesłanek budowania jedności europejskiej w opozycji do Stanów Zjednoczonych, co zamiast generować jedność, spowodowało rozłamy między sojusznikami. Francuski filozof André Glucksmann wskazał, że współczesny europejski antyamerykanizm służy m.in. temu, by nie obawiać się zagrożenia terrorystycznego. Opiera się on na złudzeniu, jakoby terroryści czuli się prowokowani wyłącznie przez USA, natomiast Europy problem zagrożenia islamskim fundamentalizmem miałby nie dotyczyć. Glucksmann stwierdził, iż antyamerykanizm jest funkcją gniewu Europejczyka na mieszkańca Stanów Zjednoczonych za to, że przypomina mu on o rzeczywistości.