W pierwszej połowie XX wieku antyamerykanizm był związany z poczuciem dekadencji, możliwego „końca” cywilizacji europejskiej, która nie jest w stanie przeciwstawić się amerykańskiej sile oddziaływania. Z uwagi na wszechstronną pomoc, jaką USA świadczyły Europie podczas II wojny światowej i po niej (odbudowa, plan Marshalla), element antyamerykański nie był zbyt silny w pierwszej fazie jednoczenia Europy. Z czasem jednak został ponownie przywołany, głównie za sprawą polityki Charles’a de Gaulle’a (krytykującego amerykański izolacjonizm w dwudziestoleciu międzywojennym, jako ważną przyczynę wybuchu wojny) i kontynentalnej lewicy, krytykującej USA z pozycji antykapitalistycznych.
Antyamerykanizm islamski O ile antyamerykanizm europejski opiera się głównie na podbudowie filozoficznej, o tyle islamski, w tym irański ma swoje korzenie przede wszystkim w krytycznej ocenie polityki zagranicznej Stanów Zjednoczonych względem regionu Bliskiego Wschodu. XIX-wieczne europejskie polemiki krytyczne na temat USA składały się głównie z teoretycznych rozważań na temat wyższości Europy nad Ameryką, natomiast antyamerykanizm islamski wyraża się w nienawiści do Stanów Zjednoczonych i brutalnym stosowaniu terroryzmu. Ameryka pozostaje największym i stałym wrogiem radykałów islamskich, a także i symbolem zła zagrażającego religii muzułmanów.