Historia obrazu Na podstawie badań naukowych przypuszcza się, że obraz powstał w Czechach w latach 1350–1370 w stylu czeskim, w klasztornej pracowni franciszkańskiej. Pierwsza pisemna wzmianka o obrazie pochodzi z roku 1596. Obraz początkowo znajdował się w klasztorze ojców franciszkanów w Nowym Sączu. Wizerunek ocalał z pożaru w 1611 jednego z najtragiczniejszych w dziejach miasta, co uznano za cud. Książę Konstanty Jacek Lubomirski w roku 1654, w kościele franciszkanów powiększył (lub wybudował) kaplicę pw. Przemienienia Pańskiego, gdzie umieszczono obraz jako dziękczynnie za cudowne uzdrowienie. W roku 1753 klasztor spłonął, a obraz przeniesiono do kaplicy zamkowej. Tam zasłynął cudami, zatwierdzono urzędowo 18 cudów, których wierni doświadczyli w latach 1611–1763. 2 września 1785 wizerunek Chrystusa przeniesiony został do kościoła farnego. Obraz najpierw zawisł na ścianie świątyni (bez specjalnego ołtarza). Kult łaskawego wizerunku podupadł. Dopiero w roku 1854, 20 sierpnia, gdy ówczesny papież Grzegorz XVI nadał odpust zupełny na święto Przemienienia Pańskiego, kult zaczął się odnawiać. W 1894 obraz przeniesiono do bocznego (prawego) ołtarza kościoła. Ikona przeszła konserwację w roku 1930, którą przeprowadził tarnowski artysta Leszek Pindelski.