carotovorum i Pectobacterium atrosepticum, ale mokrą zgniliznę ziemniaka wywołuje także wiele innych gatunków bakterii.
Objawy Początkowo są to tylko niewielkie, wodniste plamki, ale bardzo szybko się powiększają powodując powstawanie dużych obszarów o miękkiej i gąbczastej konsystencji oraz przebarwionej i zapadniętej powierzchni. Wewnątrz porażonych obszarów tkanka zmienia się w kremową, śluzowatą i lekko ziarnistą masę. Gdy choroba rozwija się w głębi bulw, powierzchnia może pozostać przez jakiś czas niezmieniona, podczas gdy wnętrze ziemniaka zmienia się w półpłynną pakę. Gdy jednak choroba dojdzie do powierzchni, skórka bulwy pęka, śluzowata zawartość wypływa na zewnątrz i w kontakcie z powietrzem zmienia barwę na brunatną lub ciemnobrązową. Ostatecznie cała bulwa zmienia się w galaretowata masę, nieuszkodzona pozostaje tylko korkowata skórka. Masa ta początkowo jest bezwonna, ale wtórnie zasiedlają ją saprotroficzne bakterie. Skutkiem ich dalszego rozkładu jest wydzielanie cuchnącego zapachu.