Epidemiologia Na polu uprawnym źródłem choroby są porażone sadzeniaki. Patogeny choroby mogą także przetrwać na polu na resztkach pożniwnych ziemniaka, a także na korzeniach i innych częściach wieloletnich roślin żywicielskich innych niż ziemniak. Źródłem infekcji może być także materia organiczna w glebie, woda ze stawów czy strumieni używana do nawadniania pól, a nawet larwy wielu gatunków owadów glebowych. Na polu uprawnym bakterie wnikają do bulw, korzeni i stolonów ziemniaka przez mechaniczne rany spowodowane maszynami do uprawy ziemi, rany spowodowane przez szkodniki i inne patogeny, a także przez naturalne przetchlinki i spękania.
Po wniknięciu do ziemniaka bakterie wytwarzają enzymy pektolityczne rozkładające tkanki rośliny. Żyją i rozmnażają się w roztworze powstałym z rozkładu tkanek. Wytworzone wskutek tego rozkładu wysokie ciśnienie osmotyczne powoduje dyfuzję wody do przestrzeni międzykomórkowej, co prowadzi do plazmolizy i śmierci komórek ziemniaka. Bakterie rozprzestrzeniają się w przestrzeniach międzykomórkowych, zaś wytworzone przez nie enzymy rozkładają tkanki ziemniaka jeszcze przed wniknięciem do nich bakterii.