Za czasów panowania Teofila (829–842), ikonoklastycznego cesarza sprzeciwiającego się wszelkim świętym wizerunkom, Łazarz z uporem kontynuował swoje rzemiosło i zaczął przywracać ikony zniszczone przez heretyków. Teofil kazał więc odszukać Łazarza, który słynął wówczas z malarstwa, i zamierzał przykładnie go ukarać. Po kilkukrotnym poproszeniu o zaprzestanie malowania ikon, Łazarz został postawiony przed cesarzem, gdzie odmówił zniszczenia któregokolwiek ze stworzonych przez siebie dzieł. Cesarz wkrótce odkrył, że Łazarz był odporny na pochlebstwa i przekupstwa. Grożono mu wówczas karą śmierci, co w tamtych czasach nie było rzadkością dla zwolenników ikon (ikonodułów). Jednak Łazarz jako duchowny nie mógł zostać skazany na śmierć, więc zamiast tego został wtrącony do więzienia. Podczas pobytu w lochach był poddany tak „ciężkim torturom, że mięśnie wymieszały się z jego krwią”. Był bliski śmierci z powodu ran, ale wyzdrowiał. Następnie zaczął malować święte obrazy na ścianach celi więziennej. Słysząc o tym, Teofil wydał rozkaz, aby „nałożyć na [jego] dłonie arkusze rozgrzanego do czerwoności żelaza, w wyniku czego [Łazarz] stracił przytomność i leżał na wpół martwy”.