Gdy Łazarz leżał na łożu śmierci, cesarzowa Teodora, ikonodula, przekonała Teofila, by uwolnił mnicha z więzienia. Łazarz znalazł schronienie w Tou Foberou, odosobnionym kościele św. Jana Chrzciciela, zlokalizowanym niegdyś w Foberos na azjatyckim brzegu Bosforu. Uważa się, że świątynia ta kiedyś funkcjonowała jako cesarski klasztor, w którym mieszkało aż stu siedemdziesięciu mnichów. Po śmierci Teofila w 842 roku Teodora poprosiła Łazarza o wybaczenie uczynków jej męża, na co ten odpowiedział: „Bóg nie jest tak niesprawiedliwy, o cesarzowo, aby zapomnieć o naszej miłości i trudach dla niego, a przywiązywać większą wagę do nienawiści i niezwykłego szaleństwa tego człowieka”. Łazarz służył jako wzór wytrwałości dla tych, którzy cierpieli z powodu prześladowań ze strony ikonoklastów.