Po przywróceniu kultu ikon w Bizancjum w 843 roku Łazarz mógł znów swobodnie kontynuować swoje rzemiosło. Pomimo odniesionych w więzieniu ran, w tym okresie podobno namalował duży fresk św. Jana w klasztorze Foberos. Ta ikona była ponoć znana z tego, że miała moc czynienia cudów i uzdrawiania. W tym samym roku mnich odrestaurował słynny portret Chrystusa, znany jako Christos Chalkites (Chrystus z Chalke) nad Bramą Chalke, uroczystym wejściem do Wielkiego Pałacu w Konstantynopolu. Żadne z tych dwóch dzieł nie przetrwało do obecnych czasów. Łazarz został również wyznaczony do wykonania mozaikowej dekoracji absydy świątyni Hagia Sofia, według relacji pielgrzyma Antoniego, biskupa nowogrodzkiego podczas wizyty w Konstantynopolu. Antoni opisał mozaikę jako przedstawiającą Matkę Bożą trzymającą Dzieciątko Jezus otoczone przez dwa anioły. Mieli widzieć ją również cesarz Bazyli I, jak i Michał III (842–867) przed jego śmiercią w tym samym roku. Jednak relacje te datowane są na kilka wieków później na ok. 1200.