Bolesław Krajewski (ur. 13 grudnia 1895 w Książu, zm. 26 czerwca 1944 w Poznaniu) – rotmistrz Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys Urodził się 13 grudnia 1895 w Książu, w ówczesnym powiecie śremskim Prowincji Poznańskiej, w rodzinie Marcina i Antoniny z Ratajskich.. W 1913 ukończył sześć klas gimnazjum w Poznaniu.
6 sierpnia 1914 został powołany do armii niemieckiej i wcielony do 10 pułku ułanów. Do maja 1915 walczył na froncie wschodnim, do września 1917 na froncie zachodnim, gdzie został trzykrotnie ranny i następnie do 15 listopada 1918 na froncie serbskim. Od 28 grudnia 1918 jako członek straży obywatelskiej w Nowym Mieście nad Wartą wziął czynny udział w powstaniu wielkopolskim. 7 lutego 1919 wstąpił jako ochotnik do 1 pułku ułanów wielkopolskich, późniejszego 15 pułku ułanów. W szeregach tej formacji walczył na wojnie z bolszewikami. Wyróżnił się 22 maja 1920 pod wsią Stefanów nad Berezyną, gdzie w ataku 4. szwadronu na bolszewicki 65 pułk strzelców porwał za sobą ułanów i w walce na białą broń zdobył karabin maszynowy.